5 de enero de 2016

harriak eta harriak



Joseba Sarrionandia
Tempo de exilio 
(tradución do éuscaro de Isaac Xubín)
Faktoría K de Libros, colección Tambo, 264

PEDRAS E POBOS

Hai un espazo no mundo (non o eliximos nós
antes de nacer)
que consideramos a nosa patria. E todo o mundo é noso.
Pero nós enchemos de pedras molladas os nosos
petos aburatados.

A pesar de tentalo, non sempre fixemos o que
cumpría facer,
os mortos foron aumentando, multiplicándose
como as distancias.
Sabedes? O mundo, que é seis mil veces máis grande
ca o noso país, está recortado por fronteiras.

Nas fronteiras, o aduaneiro Henri Rousseau pregunta
de onde somos e a onde imos.
Nós ensinámoslle as nosas pedras húmidas, porque
son pedras o que levamos:
“Ves esta pedra? Ves este pelouro? Pois
así era a nosa casa…”.

Agrimensores somos dun territorio incerto,
cartógrafos dunha rexión que non existe.
O día énchesenos de ontes, perseguimos
os nosos propios pasos.
Podes lembrar aquela pretérita terra natal
que extraviamos?

Temos pedras, pero non temos país.
Temos pedras
nos petos aburatados e en ningures edificaremos
unha casa para sempre.
.
Porén, son máis fermosas as pedras

cando dan forma a unha parede?

Hala ere, harriak ederragoak al dira
harresian?

*



Adolfo Mexiac




No hay comentarios:

Publicar un comentario

o tu no-comentario

on the road